Çulluk

Nasıl, gidiyor musun Murat Çavuş?
Murat, inkar, tevil tenzilinde bulunmuyordu. Başını salladı:

bu serseriler arasında mevcudiyeti, maneviyatı kaybolmuştu.

Etrafına bakındıkça hayreti artıyordu. Mevkuflarından yalnız bir kaçı müstesna, hemen hepsi birbirlerini tanıyorlardı.

Yaşa be, anan baban iftihat etsin.

-Aziz Efendi’ye benim tarafımdan söyle, dedi. Kadın için, kız için olsun, yapacağı daima açık, göğsünü gererek erkekçe yapsın… Tek başına meydan okuyamayan sünepelerin harç-ı alem hovardalık nelerine yetmez?... Hem sinsi, hem kabadayı geçinilmez. Bizim taraflar pek tekin değildir, çok dolaşmasın, şeytanın işi yok, adamın elindeki kemendi, tutar da kendi ayağına dolaştırıverir…

Hayri, kelimeleri teker teker söyleyerek anlatıyordu. Murat, ne hayret, ne tenkit, ne tasdik ediyor, gayet sakin dinliyordu. Hayri

Hayri, Sofya’yı ilk gördüğü zaman yuvarlak, dolgun kalçaları, kıvrak endamı arzusunu gıcıklamıştı. Fakat aradan günler geçtikçe bu arzu kalbinde yerleşiyor, hiç tatmadığı, kendince meçhul ılık, leziz bir ihtiras rüyasına dalıyordu.

Elindeki kirli bezle mütemadiyen masayı silen Petro’nun bunu, iş diye yapmadığı, itiyatla hareket ettiği aşikardı:

Otomobil hareket edeceği zaman, şoför, arkasına dönüp, müstehzi bir sesle:

Behire, onun haysiyetine, izzet-i nefsine dokunmamak için bir kardeş laubaliliği takınmıştı: