Жапандағы жалғыз үй

Елу жылда ел жаңа. Елін тапқан ер жаңа. Бабын тапқан жер жаңа. Жалғыз үйдей жым-жылас, жұрнақсыз қалған мен дара, ұрпақ та жоқ, дос та жоқ, адасқан қаздай мен ғана»

«бір биеден ала да туады, құла да туады»

тойымсыз – көз емес, нәпсі болар. Иә, нәпсі. Нәпсіде қанағат жоқ. Қанағатсыз нәпсі – іштегі жегі күрт

Шіркін, дүниеде достан артық, қоң етіңді кесіп берер жолдастан артық не бар?!

Бір кезде Омбы төңірегіне аты мәлім болған қарағайдан қиып салған он екі бөлме үйі бар аты шулы Ғабиболла саудагердің Сәлимә атты сұлу қызынан туған Қапыш та ақ сарының көріктісі, түгел алтындатқан күрек тістері шам сәулесіне жалтылдай түсіп, құдасына күле қарап отыр.

Әсіресе әкесімен ере келген кішкентай бауыры Маратты қайта-қайта құшақтап сүйіп, мауқын баса алмай жүр. Қыз күнінде туыс қадірін білмейтін еді, енді он үш жасар баланы артынан іздеп келген дардай азамат көрді.

Төркін жағына қарай жүретін жолаушыны күтіп жүргенде, ойламаған жерден әкесі Қапыштың өзі келіп қалды.

кішкентай Раузасын бауырына қысып, ұзақ ойда бүк түсіп жатыр.

Жәлелдің тұңғыш ұлы Болат

Жәміш шешей мен Ақбөпе